معرفی اصطلاح‌نامه صنایع‌ دستی و هنرهای سنتی

 

اصطلاح‌نامه صنایع‌ دستی و هنرهای سنتی
 

«اصطلاح‌نامه صنایع دستی و هنرهای سنتی»، با هدف جمع‌آوری واژگان و اصطلاحات رشته‌های مختلف هنری و صنایع دستی و سنتی، در دو مجلد با عنوان های: «معماری» و «فلزکاری» منتشر شد.

صنایع ‌دستی و هنرهای سنتی بخشی از میراث فرهنگی و نشان هویت تاریخی و فرهنگی ملت ها است. کشور ایران نیز از جمله کشورهایی است که در این زمینه موقعیت ویژه و ممتازی دارد و صنایع‌ دستی آن به ‌عنوان هنری برخاسته از فرهنگ و تمدن این مرز و بوم، در تمامی دنیا شناخته شده است. بر این اساس، از آنجا که امروزه پاره‌ای لغات و اصطلاحات جدید در عرصه صنایع و هنرهای گوناگون وارد شده، حفظ لغات و اصطلاحات مربوط به این صنایع و هنرها ضروری می‌نماید.

همچنین صیانت از این لغات به شکل گرد آوردن آنها در یک مجموعه مدون، به عنوان «اصطلاح‌نامه»، کمک شایانی به اهل پژوهش خواهد کرد، تا جدای از جستجوی زمانبر و دشوار، در میان منابع متعدد، به مرجعی مطمئن و مناسب دسترسی یابند. بر این اساس، بنیاد ایرانشناسی طرح «اصطلاح‌نامه صنایع دستی و هنرهای سنتی» را با پرداختن به صنایع معماری و فلزکاری آغاز کرد.

در اصطلاح‌نامه معماری، حدود ۴۴۵۰ مدخل درباره هنرهای وابسته به معماری سنتی؛ شامل: گچبری، آجرکاری، کاشی‌کاری، آینه‌کاری، ارسی‌سازی، زمردگری، نقاشی دیواری و کاربندی (از ۱۲۶ منبع) ارائه شده است.

به علاوه، فلز و صنایع دستی مربوط به آن نیز به نوبه خود یکی از عرصه‌های درخشش فرهنگ و هنر ایرانی است. کشف فلز در ایران، از دوران کهن، سبب آفرینش صنعت و هنری شد که تاریخ هفت‌هزار ساله آن گواه روشنی بر توانایی و دستیابی هنرمندان ایرانی به هنری تازه و تکامل آن طی قرون متمادی بوده است و فلزکاری به عنوان یک هنر و صنعت با سابقه درخشان در ایران، شایسته توجه پژوهشگران علاقه‌مند به هنرهای ایرانی است.

بر این اساس، در اصطلاح‌نامه فلزکاری، جدا از مراجعه به فرهنگنامه‌ها و لغتنامه‌ها، از۱۰۰ منبع معتبر پژوهشی استفاده شده و برای نخستین‌بار واژه‌نامه‌ای از لغات و اصطلاحات مربوط به صنایع دستی فلزی مشتمل بر ۳۳۰۰ مدخل جداگانه استخراج شد، که در آن واژه‌های رشته‌های گوناگون فلزکاری؛ از جمله: میناکاری، قلمزنی، ملیله‌کاری، طلاسازی و… آورده شده است؛ در حالیکه واژه‌نامه‌های پیشین این حوزه تنها به یک رشته از فلزکاری اکتفا کرده‌اند. یکی دیگر از نقاط قوت این اثر، توجه به واژه‌هایی است که در گذر زمان و با ورود مظاهر تمدنی جدید، در مشاغل و هنرهای سنتی ایرانی به تدریج به بوته فراموشی سپرده شده‌اند. به علاوه این اثر اصطلاحات گوناگونی درباره مواد و ابزار کار، تزئینات و طرح های فلزکاری، واژگان مربوط به حرفه‌های مرتبط و… را نیز در برمی‌گیرد.

مجری طرح «اصطلاح‌نامه معماری» ندا صحراپیما و فائزه عقیقی و مجری طرح «اصطلاح‌نامه فلزکاری» زهره شیرین‌بخش، از پژوهشگران بنیاد ایران شناسی هستند. کار روی این اصطلاح‌نامه در سال ۱۳۹۱ آغاز شد و پس از بازسازی و ویراستاری دوباره در پایان سال ۱۳۹۳ «اصطلاح‌نامه معماری» و در ابتدای سال ۱۳۹۴ «اصطلاح‌نامه فلزکاری» به زیور چاپ آراسته شدند. «اصطلاح‌نامه معماری» با بهای ۲۴۵۰۰۰ ریال و «اصطلاح‌نامه فلزکاری» با بهای ۲۰۰۰۰۰ ریال در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد.

خبر انتشار مجمل الاقوال فی الحکم و الامثال از سوی کتابخانه مجلس

 

کتاب مجمل الاقوال فی الحکم و الامثال تألیف احمد بن احمد بن احمد الدمانیسی السیواسی (سده 7 ق) از سوی کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی منتشر شد.

کتاب مجمل الاقوال فی الحکم و الامثال تألیف احمد بن احمد بن احمد الدمانیسی السیواسی (سده 7 ق) با تحقیق و تصحیح فاطمه توکلی رستمی، از سوی کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی منتشر شد.

کهن ترین کتاب امثال که بر جای مانده است به زبان عربی و در نیمۀ سدۀ دوم قمری تدوین گردیده، اما بی شک پیشینۀ تدوین کتب امثال بیش از اینهاست.

با تأمل در أمهات کتب امثال سده های نخست می‌توان دریافت در آنها:

  • ترتیب امثال در بیشتر موارد صرفاً الفبایی است؛ 
  • دسته‌بندی موضوعی به صورت گسترده به ندرت دیده می‌شود؛
  • امثال به عربی‌اند و مثل فارسی در آنها وجود ندارد؛
  • بیشتر امثال خاص جوامع عرب زبان است (به همین دلیل کمتر در آثار ادبی به کار رفته‌اند)؛
  • حاوی امثال ساختگی‌اند که تحت عنوان «المولدون» ضبط و ثبت شده‌اند.

 اما در کتاب مجمل الاقوال با بیش از دوهزار مثل مواجهیم که در اغلب متون ادبی، تاریخی و دیوان های شعری به کار رفته اند مواجهیم و ذیل هفتاد و هفت موضوع انتخاب و بخش بندی شده اند.

گاه همانند فارسی امثال نیز ذکر شده است. از این رو بسیاری از آنها مختص جوامع عرب زبان نیست. لذا کمتر ساختگی‌اند. از همه مهم تر آن که مؤلف حدود سه چهارم کتاب را با نثری فارسی نیز گزارش کرده است.

آن‌گونه که زیر بیت‌های عربی برگردان فارسی آن را کلمه کلمه با خطی ریزتر به صورت مورب نگاشته است.

با در نظرگرفتن این نکته که تمدن کهن ایران صاحب آثار فرهنگی درخشان است و امثال گوشه بزرگی از این آثار را ساخته اند نبود کتابی که مجمع امثال فارسی باشد و تأخیر این تألیف تا دورۀ معاصر – یعنی تألیف اثر ارزشمند«امثال و حکم فارسی» از سوی علامه دهخدا – خود گویای ارزش کار مؤلف «مجمل الاقوال» است که نه تنها ترجمه و شرح امثال عربی را به فارسی مورد توجه قرار داد، بلکه کوشید برابرهای فارسی آن امثال را نیز ارائه دهد.

هدف مؤلف مجمل الاقوال از برگردان متن به فارسی عبارت بود از سهولت استفاده از سوی غیر عرب. «چون می خواست که فایده آن عامتر و نفع آن تمام تر باشد و اصناف مردم را از او بهره و نصیب بود التزام نمود که تمامت کتاب من اوله الی آخره از آیت و اخبار و امثال و اشعار جمله به پارسی مترجَم باشد.»

نسخه خطی این اثر در 163 برگ دو رو یعنی 326 صفحه است با جلدی چرمین. متن با مرکب سیاه و عنوان باب‌ها و فصل‌ها و اسامی خاص با شنگرف نوشته شده است. شماری از یادداشت‌های حواشی صفحات از سوی مؤلف کاتب است جهت اصلاح متن و رفع افتادگی‌ها و نشانه این موارد کوتاهی آنهاست. بیشتر یادداشت‌های بلند و طولانی در سده‌های بعد از کتابت مؤلف به حواشی متن افزوده شده و نشانه آن تفاوت نوع خط و پررنگ‌تر بودن جوهر نوشته‌هاست. اصل این نسخه‌خطی در کتابخانه مرکز احیای میراث اسلامی موجود است

در مقدمه دکتر محمد رجبی،‌ رئیس کتابخانه مجلس بر این کتاب آمده است:

هر متنی که از مآثر علمی و فرهنگی کشورمان به زنجیرۀ تحقیق و تصحیح می­پیوندد و انتشار می‌یابد، گویایِ منزلتِ متمایز ایرانیان در گسترۀ دانش و اندیشه بشری، و پیوستگی سلسله حیات معنوی و فرهنگی آنها در ادوار تاریخ است. از این‌رو هرچه بیشتر، میراث مکتوب خود را عرضه کنیم، بهتر می­توانیم امروز خود را با گذشته شکوهمند و شکوفای خویش گره بزنیم و فردای بهتری را برای آیندگان‌مان ترسیم کنیم.

کتابخانه مجلس شورای اسلامی با دارا بودن گنجینه­‌ای گران و کلان از آثار و مآثر اسلامی و ایرانی، وظیفه خود می­‌داند به قدر امکانات، به چاپ و نشر متون و اسناد بپردازد و آنها را در اختیار جامعه علمی و فرهنگی کشور قرار دهد.

مجمل الاقوالفی الحکم و الامثال تألیف احمد بن احمد دمانیسی سیواسی (سده 7ق) کتابی است در فن امثال و محاضرات، در بردارنده‌ی دو قسم (مؤتلفات و مختلفات و متفرقات) و هر یک از این دو قسم، مشتمل بر چندین باب است. دمانیسی، بخشی از آیات، اقوال، امثال و ابیات تازی را به پارسی برگردانده تا «فایده‌ی آن عام‌تر و نفع آن تمام‌تر باشد».

از خانم دکتر فاطمه توکلی رستمی که این اثر ارزشمند را به جامعه علمی و فرهنگی کشور عرضه کرده‌اند، سپاسگزاریم.

در انتهای کتاب واژه‌نامه عربی به فارسی، واژه‌نامه فارسی به عربی، واژه‌نامه فارسی به فارسی، پایان بیت‌ها، اغاز بیت‌ها، شعر فارسی، مثل‌ها، نمایه‌ها شامل احادیث، آیات، نام‌های مشهور، جانوران، جای‌ها، گروه‌ها و نام‌ها، گل‌ها و گیاهان و میوه‌ها، ویراست‌ها آمده است.

کتاب «مجمل الاقوال فی الحکم و الامثال» تألیف دکتر فاطمه توکلی رستمی عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز تهران، در 845 صفحه از سوی انتشارات کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی در سال 93 منتشرشدده است.

معرفی تاریخ ترجمه در ایران

 
کتاب «تاریخ ترجمه در ایران: از دوران باستان تا پایان عصر قاجار» نوشته عبدالحسین آذرنگ منتشر شد.
کتاب «تاریخ ترجمه در ایران: از دوران باستان تا پایان عصر قاجار» نوشته عبدالحسین آذرنگ به عنوان اولین اثری که برای تاریخ ترجمه در کشورمان تالیف شده، توسط نشر ققنوس منتشر و راهی بازار نشر شد.

به گزارش خبرنگار مهر، کتاب «تاریخ ترجمه در ایران: از دوران باستان تا پایان عصر قاجار» به قلم عبدالحسین آذرنگ، توسط کامران فانی ویرایش شده و هسته اولیه آن، با نگارش چند مقاله دانشنامه ای درباره تاریخ ترجمه در عصر قاجار و پهلوی شکل گرفت که به سفارش مدیران سه دانشنامه فارسی زبان نوشته شد. نخستین روایت مدون از تاریخ ترجمه در ایران پیش از اسلام، به صورت چند مقاله به هم پیوسته، و تنها برای انتشار در فصلنامه «مترجم» نوشته شد.

به نظر گردانندگان فصلنامه مذکور که در استان خراسان منتشر می‌شد، این مساله باب بحث تازه‌ای را درباره تاریخ ترجمه کشورمان باز می‌کرد. اما مسائل مالی باعث شد این مجله تعطیل شود و فقط یک مقاله از مقالات در آن چاپ شود.

چند سال بعد مدیر انتشارات ققنوس آمادگی خود را برای انتشار این مقالات آذرنگ در قالب یک کتاب اعلام کرد. به این ترتیب، آذرنگ نیز با شرط این که کامران فانی مقالاتش را ویرایش کند، با انتشار این کتاب و درج مقالاتش در آن موافقت کرد.

تاریخ ترجمه در ایران، از قدیمی ترین زمان خود تا امروز، شاهد جنبش های مختلف بوده است. جنبش های عصر ساسانی، سامانی، قاجاریان و جنبش های پس از انقلاب اسلامی، نمونه هایی از این تحولات هستند. بررسی این دوره ها و همچنین این که جنبش ترجمه چرا و چگونه، با چه انگیزه و هدف هایی راه افتاد، از جمله اهداف تهیه و تدوین مطالب کتاب پیش روست. آذرنگ در ابتدای کتاب، آن را به «مترجمان، پیوندگران فرهنگ ها و تمدن ها» تقدیم کرده است.

«تاریخ ترجمه در ایران» ۳ بخش اصلی دارد که عبارت اند از: بخش یکم: ترجمه در ایران باستان، بخش دوم: ترجمه در ایران پس از اسلام (از سده های نخستین تا پایان عصر زندیه) و بخش سوم: ترجمه در عصر قاجار.

در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

آثاری که در این سده ها به فارسی ترجمه شده است، نه تنها زیاد نیست که بسیار اندک است. جز ابوریحان بیرونی که با چند زبان آشنا بود و از سانسکریت به عربی و فارسی ترجمه می کرد، دیگر مترجمان فقط از یک زبان به زبانی دیگر، برای مثال از عربی به فارسی یا از طبری به فارسی ترجمه کرده اند. در میان مترجمان این دو سده از ابوریحان بیرونی به عنوان دانشمند پژوهشگری می توان یاد کرد که به قصد پژوهش، آشنایی با فرهنگ و تمدنی دیگر و نیز به تعبیر امروزی انتقال فرهنگی دست به ترجمه می زده است. او در مقام مترجم و با همین نمونه های اندک ترجمه که از او باقی است، در شمار مترجمان عالم، مسلط به موضوع، آشنا به زبان های مبدا و مقصد، و کاملا هدفمند در ترجمه هم قرار می گیرد. شمار مترجمانی با توانایی های او در میان مترجمان ایرانی از سده های نخستین اسلامی تا عصر ما بسیار اندک است.

مترجمان سه اثر شرح تعرّف، رساله قشیریه و النهایه فی مجرد الفقه و الفتاوی را می توان در شمار مترجمانی قرار داد که با انگیزه اعتقادی دست به ترجمه زده اند. شرح تعرّف، ترجمه همراه با شرح است و ابو ابراهیم مستملی بخاری ترجمه و شرحی ارائه داده است با نثری زیبا و از عالی ترین نثرهای ادبیات صوفیانه. تسلط او به زبان های مبدا و مقصد و موضوع از همین ترجمه نمایان است. ترجمه رساله قشیریه هم از نمونه های ترجمه اعتقادی است، اثری که تسلط مترجمان را به موضوع نشان می دهد؛ اگرچه ممکن است موازینی از ترجمه دقیق در آن ها مراعات نشده باشد. این اثر از دیدگاه واژه شناسی و اصطلاح شناسی حوزه موضوعی خود، اثری درخور توجه به شمار می آید.

این کتاب با ۴۳۹ صفحه، شمارگان هزار و ۱۰۰ نسخه و قیمت ۲۷۰ هزار ریال منتشر شده است.

معرفی تاریخ پزشکی ایران باستان

بررسی اجمالی در اعصار اساطیری و دوران‌های تاریخی باستان حکایت از آن دارد که علم پزشکی به عنوان بخشی از مدنیت این سرزمین، نقش مهمی در اعتلای فرهنگ جهانی داشته است. ایرانیان باستان سوای اقتباس و استفاده از فنون درمانگری دیگر اقوام و ملل، از آموزه‌هایی دینی برخوردار بودند که مبارزه با بیماری و تکاپو در راه درمانگری را بدانان تکلیف می‌نمود. بر این اساس به تدریج به دسته بندی پزشکان براساس تخصص‌های آنان نائل آمده و این حرفه را قانونمند ساختند. همچنین به دلیل وسواسی که در زمینه اجتناب از آلودگی‌ها و پلشتی‌ها داشتند نخستین مراکز درمانی و به تدریج مجهزترین و بزرگترین مرکز آموزشی – درمانی را پدید آوردند که نه تنها در شکوفایی دانش پزشکی ایرانیان و جهان باستان سهم بسزایی ایفا نمودند، بلکه پس از آن نیز نخستین بیمارستان‌هایاسلامی آبشخور بیمارستان‌های ایران پیش از اسلام بود. در این کتاب تلاش شده است که آگاهی کلی درباره جهان بینی ایرانیان باستان نسبت به چرایی پیدایش بیماری و چگونگی غلبه بر آن، و دستاوردهای پزشکی که به تدریج در مسیر تاریخ ایران نصیب ایرانیان گردید، با توجه به متون تاریخی و دینی ارائه گردد. تاریخ پزشکی ایران باستان در هفت بخش نوشته شده: پزشکی در متون دینی و تاریخ اساطیری ایران بیماری و بیماری شناسی دانش و حرفه پزشکی متخصصان پزشکی در ایران باستان شهریاران ایرانی و پزشکی مراکز آموزشی- درمانی و بیمارستان‌ها در ایران روابط و تبادلات پزشکی ایرانیان با سایر ملل و اقوام سخن پایانی این کتاب تالیف دکتر حمید کاویانی پویا عضو هیات علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان است که از سوی انتشارات المعی در تهران در سال 1393 و در 443 صفحه منتشر شده است.

معرفی کتاب  آداب مُهرنویسی در دورۀ اسلامی

کتاب آداب مُهرنویسی در دورۀ اسلامی (از ایلخانان تا پایان قاجاریه)منتشر شد. کتاب «آداب مُهرنویسی در دورۀ اسلامی(از ایلخانان تا پایان قاجاریه)» تألیف دکتر محمدصادق میرزاابوالقاسمی از سوی انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران به چاپ رسید. در این کتاب به بررسی ویژگی‌های کلی و ظاهری مهرهای اسلامی از دوران ایلخانی تا پایان قاجاریه پرداخته شده است و به‌طور خاص رابطه میان متن و ترکیب خوشنویسی در مهرهای حکومتی و دیوانی این دوران مورد مطالعه قرار گرفته است. این موضوع در این کتاب به شناخت آداب و ضابطه‌های تحریر مهرهای متأخر اسلامی انجامیده است و احتمال تأثیرات مهرنویسی در تحولات خوشنویسی را مطرح کرده است. کتاب آداب مُهرنویسی در دورۀ اسلامی شامل یک مقدمه، سه بحث اصلی، یک مؤخره و یک ضمیمه است: در بخش اول ابتدا گزارشی نسبتاً جامع از اهم تحقیقات مهرشناسی اسلامی ارائه و سپس روش‌های مواجهۀ محققان با جوانب مهرشناسی اسلامی و دیدگاه‌های آنان در طبقه‌بندی اطلاعات مهرهای اسلامی، به‌ویژه مهرهای متأخر اسلامی، بررسی شده است. «مهرهای متقدم اسلامی» و «مهرهای متأخر اسلامی» مبحث دیگر کتاب حاضر است. در این بخش دوران تاریخی مهرهای متقدم اسلامی از صدر اسلام تا آغاز حکومت ایلخانان مغول و مهرهای متأخر اسلامی با فرض چند پیشامد دیوانی، ازجمله پیدایی مهرهای جوهری، از ایلخانان تا پایان قاجار را در نظر گرفته شده است. در مبحث آخر نیز زیر عناوین «ویژگی‌های فنی»، «ویژگی‌های ظاهری»، «ویژگی‌های ادبی»، و «ویژگی‌های خوشنویسی»، به تحلیل و توصیف ویژگی‌های مهرهای متأخر اسلامی پرداخته شده است. حاصل این گفتار‌ها نشانگر دو موضوع عمده است: یکی این‌که بخشی از قواعد خوشنویسانۀ مهرهای اسلامی بر چارچوب نظری قوانین دیوانی اسناد و مکاتبات وضع شده و خواه‌ناخواه به سازوکاری در خوشنویسی نیز انجامیده است؛ دیگر این‌که ظاهراً ساختار ترکیب در مهرهای متأخر اسلامی تابعی از متن بوده است و در راستای ارائۀ هرچه بهتر و روشن‌تر آن به‌کار می‌رفته است، اما محدودیات ناشی از قواعد دیوانی همزمان متن را به خدمت ترکیب درآورده است و این رابطۀ دوسویه به‌تدریج ساختار مهرهای اسلامی را تابع الگوهایی ثابت کرده است و نتیجۀ آن ظاهراً شبیه‌‌شدن بیش‌ازپیش مهرها به یکدیگر بوده است. با این حساب جلوۀ زیباشناسانۀ مهرهای متأخر اسلامی از خوشنویسی به مهرنویسی تقلیل یافته است، چون شامل تکرار و تکثیر و تقلید چندین فرم و قاعدۀ مبنا در ترکیب مهرهای متعدد شده است. این مباحث مفصلاً در مؤخرۀ کتاب تشریح شده است. مطالب این کتاب عمدتاً با استناد به اسناد و متون تاریخی، منشآت، و آداب‌نامه‌های دیوانی نوشته شده است. تصویرهای منتخب نیز حتی‌المقدور از روی اسناد و مکتوبات و منابع مرجع ـ خصوصاً مجموعۀ اسناد بقعۀ شیخ صفی‌الدین اردبیلی در بخش اسلامی موزۀ ملی ایران و آرشیو اسناد سازمان اسناد و کتابخانۀ ملی ایران ـ گرفته شده است. میرزاابوالقاسمی، محمدصادق. آداب مُهرنویسی در دورۀ اسلامی(از ایلخانان تا پایان قاجاریه)، تهران: سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران. 170 صفحه، قطع وزیری، زمستان 1393.